sstamellos

sstamellos

Κλιματικές αλλαγές- Η έκθεση του Πενταγώνου και…


Κλιματικές αλλαγές
Η έκθεση του Πενταγώνου και η ελληνική αριστερά
των Γιώργου Μητραλιά και Γεράσιμου Σκλαβούνου

Η έκθεση του Πενταγώνου για τις κλιματικές αλλαγές και τις κατακλυσμικές συνέπειές τους, που δημοσίευσε η αγγλική Ομπσέρβερ και αναδημοσίευσαν δεκάδες εφημερίδες σε όλο τον κόσμο (μεταξύ των οποίων και πολλές ελληνικές), προκάλεσε δίκαια μεγάλη αίσθηση όχι τόσο επειδή αποκαλύπτει κάτι συγκλονιστικά καινούργιο αλλά μάλλον για τέσσερις άλλους λόγους: α) επειδή προέρχεται από την καρδιά του αμερικανικού στρατιωτικού κατεστημένου, β) επειδή την καταχώνιασε επιμελώς ο πρόεδρος Μπους και οι συνεργάτες του, γ) επειδή το περιεχόμενό της έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την περιβαλλοντική πολιτική του Λευκού Οίκου, και δ) επειδή ανατρέπει τις προτεραιότητες της αμερικανικής πολιτικής αναγορεύοντας τις συνέπειες των κλιματικών αλλαγών σε πρώτη και κύρια απειλή κατά της «εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ».

Καταρχήν, αυτό που εντυπωσιάζει είναι η ταυτότητα των συγγραφέων και του εμπνευστή της, που δεν είναι διόλου τυχαίοι. Αληθινός εγκέφαλος της αμερικανικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής των τριών τελευταίων δεκαετιών, ο ¶ντριου Μάρσαλ (82 ετών), που την παράγγειλε, είναι επίσης ο ιθύνων νους του παντοδύναμου Office of Net Assessment του Πενταγώνου και ταυτόχρονα ο ισχυρός άνδρας των στρατιωτικών επιλογών της κυβέρνησης Μπους. Όσο για τους συγγραφείς της, το βιογραφικό τους μιλάει από μόνο του. Ο μεν Πήτερ Σβάρτς είναι πράκτορας της ΣΙΑ αλλά κυρίως, πρώην επικεφαλής σχεδιασμού της μεγάλης πολυεθνικής πετρελαϊκής εταιρίας Shell, ο δε Νταγκ Ράνταλ είναι επιφανές στέλεχος της Global Business Network, που προωθεί τα συμφέροντα των αμερικανών βιομηχάνων (ειδικά της Καλιφόρνιας) στην Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου!

Με δεδομένο λοιπόν το ποιόν των συγγραφέων της, που εκφράζουν την αφρόκρεμα του αμερικανικού καπιταλιστικού κατεστημένου, το δεύτερο πράγμα που εντυπωσιάζει είναι το ίδιο το περιεχόμενο και οι κατηγορηματικές επισημάνσεις της έκθεσης. Το (λογικό) συμπέρασμα είναι απλό: όταν αυτό το κατεστημένο της παγκόσμιας υπερδύναμης -ή έστω ένα τμήμα του- δεν περιορίζεται να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου αλλά προχωράει στην εξαγωγή συμπερασμάτων προτείνοντας μάλιστα την ανατροπή των προτεραιοτήτων της πλανητικής πολιτικής της, τότε δημιουργείται ένα γεγονός που κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει. Ειδικότερα, όταν η έκθεση φτάνει να παρατηρεί ότι «ένα σενάριο επικείμενων καταστροφικών αλλαγών του κλίματος είναι εύλογο και θα μπορούσε να υπονομεύσει την ασφάλεια των ΗΠΑ» καθώς και ότι «πρόκειται για μια χωρίς προηγούμενο απειλή κατά της εθνικής ασφάλειας επειδή δεν υπάρχει κανένας εχθρός τον οποίο μπορούμε να σημαδέψουμε με τα όπλα μας και δεν έχουμε καμιά δυνατότητα να ελέγξουμε αυτή την απειλή», τότε δεν έχουμε απλώς μια ακόμα, τη νιοστή, επιβεβαίωση της σοβαρότητας των κινδύνων που συνεπάγονται οι καλπάζουσες κλιματικές αλλαγές, αλλά και κάτι παραπάνω: την άμεση υποχρέωση της αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων να εντάξουν στην στρατηγική τους τις διαφαινόμενες προθέσεις του αμερικανικού ιμπεριαλισμού να «αντιμετωπίσει» το πρόβλημα με τους δικούς του βάρβαρους τρόπους…

Και σ’αυτό το σημείο επιβάλλεται μια πρώτη θλιβερή διαπίστωση. Ενώ βρισκόμαστε στην περίοδο κορύφωσης της εκλογικής αντιπαράθεσης στη χώρα μας, η ελληνική αριστερά δείχνει να αγνοεί πλήρως όχι μόνο τη μητέρα όλων των προβλημάτων που είναι η υπερθέρμανση της Γης και οι εφιαλτικές της συνέπειες για τον πλανήτη και τους κατοίκους του, αλλά και τις πολιτικές που υιοθετεί ο ταξικός της αντίπαλος (σε διεθνικό και εθνικό επίπεδο) για να την αντιμετωπίσει! Σπεύδουμε να τονίσουμε ότι οι επιπτώσεις αυτής της (παρατεταμένης) καθυστέρησης μπορούν να αποδειχθούν καταστροφικές για την αριστερά, και μάλιστα σε πολλά επίπεδα. Καταρχήν, επειδή της αφαιρούν τη δυνατότητα να παρέμβει με τις δικές της αναλύσεις και κυρίως, με τις δικές εναλλακτικές προτάσεις και κινηματικές δράσεις σε ό,τι συμβαίνει ήδη μπροστά στα μάτια μας: ερημοποίηση, ξηρασίες, πλημμύρες, καύσωνες και λοιπές «πρωτοφανείς θεομηνίες» (στην πραγματικότητα, «ακραία καιρικά φαινόμενα») που με όλο και μεγαλύτερη συχνότητα πλήττουν τη χώρα μας. Το αποτέλεσμα είναι οικτρό: ενώ το κοινωνικό και οικονομικό κόστος αυτών των «ακραίων καιρικών φαινομένων» γίνεται όλο και πιο αβάστακτο και δημιουργεί καίριο πολιτικό πρόβλημα, η αριστερά αφήνει το δικέφαλο τέρας του ελληνικού νεοφιλελευθερισμού ελεύθερο να αποποιείται τις (εγκληματικές) ευθύνες του και συνάμα να φορτώνει στις πλάτες των πιο αδύναμων το κόστος των «φυσικών» καταστροφών.

Όμως, δεν πρόκειται καν μόνο για αυτό. Αγνοώντας μόνιμα αυτό που θα έπρεπε να είναι προνομιούχο πεδίο δράσης της, η αριστερά χάνει μια χωρίς προηγούμενο ιστορική ευκαιρία να αμφισβητήσει έμπρακτα την ιδεολογική ηγεμονία του ταξικού της αντιπάλου και ταυτόχρονα να επωμιστεί τον ιστορικό της ρόλο. Και αυτό για έναν πολύ απλό και κατανοητό λόγο: επειδή το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η υπερθέρμανση του πλανήτη και οι κλιματικές αλλαγές είναι φύσει αδύνατο να αντιμετωπισθούν χωρίς να ανατραπεί το ισχύον οικονομικό σύστημα που τις προκαλεί!

΄Ένα και μόνο παράδειγμα: με δεδομένο ότι έχουμε να κάνουμε με μια απειλή που δεν γνωρίζει ούτε τελωνειακούς ελέγχους ούτε σύνορα, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία μπαίνει όχι μόνο αντικειμενικά αλλά και όσο ποτέ άλλοτε επιτακτικά και κατανοητά για δισεκατομμύρια συνανθρώπους μας το ζήτημα του διεθνούς (ευρωπαϊκού, παγκόσμιου) δημοκρατικού σχεδιασμού της οικονομίας προκειμένου να αποφευχθεί η -υπό εξέλιξη- καταστροφή. Πράγμα που σημαίνει ότι μαζί με αυτό, τίθεται ανεπαισθήτως επί τάπητος μπροστά σε τεράστια ακροατήρια και το πάγια υπ’αριθμόν ένα θεμελιώδες ζήτημα της ανθρώπινης χειραφέτησης: ποιος –και πώς- αποφασίζει! Για να απαντηθεί όχι πια το γνωστό δίλημμα της Ρόζας Λούξεμπουργκ «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» αλλά το κυριολεκτικά υπαρξιακό «οικοσοσιαλισμός ή εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους» των εφιαλτικών νεοφιλελεύθερων καιρών μας…

Scroll to Top